Bank Spółdzielczy w Międzyrzecu Podlaskim został założony w 1925 r. jako Kasa Stefczyka – Spółdzielnia z Odpowiedzialnością Nieograniczoną. Statutowym celem działalności Spółdzielni było krzewienie oszczędności, przyjmowanie na oprocentowanie pieniędzy swoich członków, udzielanie członkom pożyczek, załatwianie czynności wchodzących w zakres obrotu pieniężnego ze swoimi członkami, popieranie działalności innych spółdzielni oraz współdziałanie w pracy kulturalno-oświatowej. Już po kilku miesiącach od rozpoczęcia działalności ze statutu wykreślono zapisy ograniczające działania spółdzielni wyłącznie do grona jej członków. Z dzisiejszego punktu widzenia była to raczej kasa samopomocowa niż bank z prawdziwego zdarzenia — takie były jednak realia. Ówczesne kredyty były trudno dostępne i z reguły bardzo drogie. W tamtym okresie w Międzyrzecu Podlaskim działały dwa banki: Bank Ludowy i Bank Kupiecki oraz agentura warszawskiego Banku dla Handlu i Przemysłu. Polska inteligencja i zamożniejsi rolnicy z okolicznych wiosek potrzebowali własnych form organizacyjnych w dziedzinie kredytu, które z czasem gromadziłyby większy kapitał.
Zgromadzenie założycielskie Kasy Spółdzielczej w Międzyrzecu Podlaskim odbyło się 22 marca 1925 r. 16 kwietnia w Sądzie Rejonowym w Białej Podlaskiej zarejestrowany został statut. Do grona inicjatorów powołania Spółdzielni należeli niewątpliwie: inż. Zygmunt Mierzejewski — dzierżawca majątku w Rogoźnicy, dr Bolesław Leman oraz ks. dziekan Władysław Augustynowicz, którzy następnie weszli w skład Rady Nadzorczej i Zarządu Spółdzielni. Ks. Władysław Augustynowicz kierował pracą Rady Nadzorczej, natomiast Zygmunt Mierzejewski pracami Zarządu, wspólnie z Bolesławem Lemanem — jako zastępcą.
1 maja 1925 r., w lokalu Polskiej Macierzy Szkolnej przy ul. Warszawskiej 53, Kasa rozpoczęła działalność. Początkowo czynna była przez trzy dni w tygodniu, po dwie godziny dziennie. Spółdzielnia liczyła 125 członków, a jej fundusz założycielski, wniesiony w postaci wpisowego i udziałów członkowskich, wynosił 3150 ówczesnych złotych.
W pierwszym roku działalności Kasa udzieliła 162 pożyczek, z których skorzystało 106 członków. Przeciętna wysokość pożyczki w 1925 r. wynosiła 124 zł. Nie były to zatem wielkie transakcje, lecz drobne pożyczki zaciągane na doraźne potrzeby gospodarstw rolnych i drobnego rzemiosła. Swoją działalność Kasa opierała na funduszach pochodzących z kredytu zaciągniętego w Centralnej Kasie Spółdzielni Rolniczych w Warszawie. Do końca roku Spółdzielnia nie zgromadziła ani złotówki wkładów oszczędnościowych. Świadczy to najwymowniej o braku zamożności ówczesnego społeczeństwa oraz dużym zapotrzebowaniu na kredyt. Rozwój Spółdzielni, choć powolny, postępował nieustannie do 1930 r. Wszystkie zyski w tym okresie kierowane były w całości na fundusz zasobowy.
W szóstym roku działalności międzyrzecka Kasa Stefczyka liczyła już 526 członków. Udziały członkowskie przekroczyły 40 tys. zł, fundusze własne — 4 tys. zł, wkłady i rachunki bieżące — 76 tys. zł, a suma udzielonych pożyczek — 158 tys. zł. W kolejnych pięciu latach na wynikach i działalności Kasy dramatycznie zaważył wielki światowy kryzys. Niepomyślne czasy odeszły wraz z rokiem 1935. Kolejny kryzys przyniosła II wojna światowa.
Podczas okupacji Kasa nadal działała, gdyż zarządzenia władz III Rzeszy zezwalały na utrzymanie — pod nadzorem — polskich placówek bankowych. Po zakończeniu wojny Spółdzielnia straciła swój dotychczasowy charakter. Na walnym zgromadzeniu w kwietniu 1945 r. przyjęto nowy statut, a Kasa Stefczyka — Spółdzielnia z nieograniczoną odpowiedzialnością — została przekształcona w Bank Spółdzielczy z odpowiedzialnością ograniczoną w Międzyrzecu Podlaskim. Oficjalne przemianowanie nastąpiło jednak dopiero rok później, po dokonaniu zmian w rejestrze sądowym.
Pierwsze lata powojenne nie były łatwe. Po trzech latach odbudowy struktur spółdzielczych przyszła pierwsza z centralistycznych reorganizacji — dekret o reformie bankowej. Nastąpiły dwa przełomowe, bardzo negatywne w skutkach lata dla całej spółdzielczości oszczędnościowo-pożyczkowej. 1 stycznia 1950 r. Bank Spółdzielczy w Międzyrzecu Podlaskim przekształcony został w Gminną Kasę Spółdzielczą. Ta forma organizacyjna niewiele miała wspólnego z autentycznym ruchem spółdzielczym w rozumieniu przedwojennym. GKS miały być kolejnym ogniwem indoktrynacji — na zebraniach Zarządu częściej mówiono o walce z wyzyskiem niż o polityce kredytowej, udziałach czy zysku. I tak miało pozostać przez kilka następnych lat. Kierunek centralizacji i osłabiania idei spółdzielczości nie uległ zmianie wraz z ustawą z dnia 29 maja 1957 r. o zmianie dekretu o reformie bankowej z 1948 r. Jednak mimo wszystko rok 1957 był dla spółdzielczości oszczędnościowo-pożyczkowej początkiem nowego etapu. Po powołaniu Związku Spółdzielni Oszczędnościowo-Pożyczkowych Gminna Kasa Spółdzielcza mogła już udzielać kredytów nie tylko rolnikom i rzemiosłu wiejskiemu, lecz całej gospodarce nieuspołecznionej. Gminna Kasa Spółdzielcza stała się Kasą Spółdzielczą w Międzyrzecu Podlaskim, następnie Spółdzielnią Oszczędnościowo-Pożyczkową „Kasa Spółdzielcza”, by w 1962 r. przyjąć nazwę Bank Spółdzielczy w Międzyrzecu Podlaskim. Kolejne lata przynosiły stopniowe zmiany w kierunku ukształtowania profilu banku jako instytucji wspierającej rozwój gospodarczy wsi oraz krzewiącej ideę oszczędności i gospodarności — wszystko jednak w ramach centralistycznego monopolu.
Prawdziwy przełom nastąpił dopiero w 1989 r., kiedy podmioty gospodarcze otrzymały swobodę działania. Bank Spółdzielczy w Międzyrzecu Podlaskim stopniowo przekształcał się w bank o charakterze komercyjnym, zachowujący spółdzielczą strukturę, działający na rynku w interesie swoich właścicieli — członków spółdzielni — w oparciu o własne fundusze oraz środki pozyskiwane na rynku międzybankowym. Liczba 10 571 rachunków oszczędnościowych, 3 304 kredytowych i 332 bieżących obrazuje skalę działalności Banku na terenie miasta i gminy. Bank przestał być wyłącznie „kasą spółdzielczą” obsługującą gospodarstwa rolne. Coraz częściej z jego usług korzystali mieszkańcy Międzyrzeca niezwiązani z rolnictwem. Potwierdza to struktura członkowska — na koniec 1995 r. spośród 551 członków 232 mieszkało na wsi, a 319 w mieście. Bank Spółdzielczy coraz częściej stawał się „bankiem pierwszego wyboru”, oferującym pełen zakres usług świadczonych zgodnie ze sprawdzonymi i efektywnymi procedurami. Wszechstronna oferta oraz wysoka jakość usług i produktów bankowych sprawiły, że Bank przekształcił się ze specjalistycznej instytucji obsługującej drobnych rolników w uniwersalny bank komercyjny, nie tracąc jednocześnie roli lidera w obsłudze rolnictwa, dystrybucji kredytów preferencyjnych oraz finansowaniu produkcji specjalistycznej.
W latach 1994–2002 Bank Spółdzielczy w Międzyrzecu Podlaskim był zrzeszony w Banku Unii Gospodarczej S.A. Wyjście ze struktur Banku Gospodarki Żywnościowej zostało uznane przez Zarząd i Radę Nadzorczą za szansę dalszego, nieskrępowanego rozwoju w warunkach swobodnej gry rynkowej, bez ograniczeń i uwarunkowań politycznych, które nie zawsze były zbieżne z interesem Banku i jego członków.
Obecnie Bank jest zrzeszony z Bankiem Polskiej Spółdzielczości S.A. (Grupa BPS) oraz uczestniczy w Systemie Ochrony Zrzeszenia BPS.